Układ Darlingtona (para Darlingtona) to połączenie dwóch tranzystorów bipolarnych tak, aby prąd emitera pierwszego tranzystora zasilał bazę drugiego. W praktyce taki zestaw zachowuje się jak jeden tranzystor o bardzo dużym wzmocnieniu prądowym.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "duża rezystancja wejściowa i duże wzmocnienie"?
- Duże wzmocnienie: w przybliżeniu całkowite wzmocnienie prądowe jest iloczynem wzmocnień obu tranzystorów (βcałk ≈ β1·β2). Oznacza to, że bardzo mały prąd bazy może sterować znacznie większym prądem kolektora.
- Duża rezystancja wejściowa: skoro do sterowania potrzebny jest mniejszy prąd wejściowy (prąd bazy "widziany" od strony wejścia), to dla tego samego napięcia sterującego wejście pobiera mniej prądu. Z punktu widzenia źródła sygnału oznacza to większą rezystancję (impedancję) wejściową.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Mała rezystancja wejściowa i duże wzmocnienie: duże wzmocnienie w Darlingtonie nie wynika z większego prądu wejściowego, lecz przeciwnie – z możliwości uzyskania dużego prądu wyjściowego przy małym prądzie bazy, więc wejście nie powinno mieć "małej" rezystancji.
- Duża rezystancja wejściowa i małe wzmocnienie: Darlington jest stosowany właśnie po to, by podnieść wzmocnienie prądowe; określenie "małe wzmocnienie" stoi w sprzeczności z typowym efektem zastosowania tej konfiguracji.
- Mała rezystancja wejściowa i małe wzmocnienie: to opis niepasujący do idei układu Darlingtona; taka charakterystyka byłaby raczej typowa dla rozwiązań, które silnie obciążają źródło sygnału i nie zapewniają wzmocnienia prądowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się Darlington, zwykle kojarz go z "bardzo dużym wzmocnieniem prądowym" oraz "małym prądem sterującym", co przekłada się na dużą rezystancję wejściową.
