Poprawna odpowiedź: korytarz.
Korytarz typograficzny (często nazywany też "rzeką") to widoczna biała ścieżka powstająca wtedy, gdy odstępy międzywyrazowe w kolejnych wierszach ustawiają się jeden pod drugim (pionowo) albo z przesunięciem (ukośnie). Zjawisko jest szczególnie częste w tekście justowanym, gdy program zwiększa i zmniejsza szerokości spacji, aby wyrównać oba marginesy. Jeśli kilka "większych" spacji przypadkowo trafi w podobne miejsca w sąsiednich liniach, oko czytelnika zaczyna widzieć linię jasnej przestrzeni, co pogarsza estetykę i czytelność akapitu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Bękart to błąd łamania akapitu polegający na pozostawieniu pojedynczego wiersza akapitu samotnie na górze lub na dole kolumny/strony. To problem "podziału akapitu na stronach", a nie układu spacji wewnątrz bloku.
- Szewc dotyczy ostatniego wiersza akapitu, który jest nienaturalnie krótki (np. zawiera tylko jedno słowo lub jego część) i zostaje na końcu kolumny/strony. To również błąd związany z końcówką akapitu, nie z ciągiem spacji przez kilka wierszy.
- Interlinia to odstęp pionowy między liniami bazowymi kolejnych wierszy tekstu. Jest to parametr składu, który można zwiększać lub zmniejszać dla czytelności, ale sam w sobie nie opisuje błędu typu "białej ścieżki" ze spacji.
W praktyce DTP korytarze ogranicza się m.in. przez korektę ustawień justowania (zakres spacji), zmianę dzielenia wyrazów, drobny tracking oraz świadomą korektę łamania wąskich kolumn. Najważniejsze jest jednak poprawne rozpoznanie zjawiska: korytarz zawsze "idzie" przez kilka wierszy jako ciąg odstępów między wyrazami.
