Gdy klient zgłasza niezgodność jakości towaru z tym, co ustalono w umowie sprzedaży, sprzedawca powinien tę sytuację przyjąć i udokumentować. W praktyce handlowej robi się to poprzez sporządzenie zgłoszenia reklamacyjnego (formularza/zgłoszenia reklamacji), czyli zapisu, który porządkuje najważniejsze informacje: dane stron, datę zakupu, opis wady, okoliczności ujawnienia problemu oraz żądanie klienta (np. naprawa, wymiana, obniżenie ceny, odstąpienie – zależnie od sytuacji).
Odpowiedź "zgłoszenia reklamacyjnego" jest właściwa, bo odpowiada na pytanie o dokument sporządzany przez sprzedawcę w reakcji na reklamację z tytułu niezgodności z umową. Taki dokument pełni funkcję dowodową (że reklamacja została złożona) i organizacyjną (ułatwia dalszą obsługę: ewidencję, przekazanie towaru do oceny, kontakt z klientem).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "karty gwarancyjnej" – karta gwarancyjna wiąże się z dobrowolną gwarancją udzielaną zwykle przez producenta lub gwaranta. Nie jest to dokument, który sprzedawca sporządza wyłącznie dlatego, że klient reklamuje towar z powodu niezgodności z umową.
- "protokołu zgłoszenia" – w obrocie mogą występować różne protokoły (np. przyjęcia, oględzin), ale w tym pytaniu chodzi o typowy dokument przyjęcia reklamacji. Nazwa "protokół zgłoszenia" jest zbyt ogólna i nie wskazuje jednoznacznie na formalne zgłoszenie reklamacyjne.
- "aneksu do umowy" – aneks służy do zmiany treści umowy (np. terminu, warunków), a nie do dokumentowania roszczenia reklamacyjnego klienta. Reklamacja to procedura dochodzenia uprawnień, a nie negocjowanie nowej treści umowy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "niezgodność z umową" i działanie sprzedawcy po zgłoszeniu przez klienta, najczęściej chodzi o przyjęcie i rejestrację reklamacji, a nie o gwarancję lub zmianę umowy.
