Dawka maksymalna w Farmakopei Polskiej XIII to największa dopuszczalna dawka stosowana w lecznictwie dla osoby dorosłej (wartość graniczna). Wykazy A, B i N obejmują substancje wymagające szczególnej kontroli dawkowania, dlatego przed sporządzeniem lub wydaniem leku farmaceuta porównuje dawkę z recepty z danymi z Farmakopei.
Jeżeli recepta przewiduje przekroczenie dawki maksymalnej, prawidłowe postępowanie polega na:
- podjęciu próby kontaktu z lekarzem wystawiającym receptę w celu potwierdzenia, że przekroczenie było świadome,
- a gdy kontakt jest niemożliwy – wykonaniu lub wydaniu leku po korekcie do wartości dawki maksymalnej podanej w FP.
Dlatego odpowiedź "do wartości dawki maksymalnej podanej w FP." jest poprawna: oddaje obowiązek sprowadzenia dawki do oficjalnie określonej granicy bezpieczeństwa, a nie do wartości "orientacyjnych".
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo sugerują inne kryterium korekty niż przewiduje Farmakopea:
- "najwyższej wartości dawki zwykle stosowanej." – dawka zwykle stosowana nie jest dawką graniczną i nie stanowi podstawy korekty w sytuacji przekroczenia dawki maksymalnej.
- "do 3/4 wartości dawki maksymalnej." – w tej procedurze nie stosuje się uznaniowych ułamków; korekta dotyczy pełnej wartości dawki maksymalnej z FP.
- "najniższej wartości dawki zwykle stosowanej." – to dodatkowo zaniżałoby dawkę w sposób nieuzasadniony przepisami i również nie wynika z zasad kontroli dawek maksymalnych.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: przekroczenie bez potwierdzenia lekarza → korekta do dawki maksymalnej z Farmakopei. To minimalizuje ryzyko przedawkowania i porządkuje decyzję farmaceuty.
