Przy zbyciu przedsiębiorstwa, jego wydzierżawieniu albo ustanowieniu na nim użytkowania ustawodawca wprowadza szczególną formę czynności prawnej. Zgodnie z art. 75¹ § 1 Kodeksu cywilnego czynność ta powinna być dokonana w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi.
Oznacza to, że strony zawierają umowę na piśmie, a następnie ich podpisy są poświadczane przez notariusza. Kluczowe jest odróżnienie tej formy od aktu notarialnego: w akcie notarialnym notariusz sporządza dokument w określonej prawem strukturze, natomiast przy poświadczeniu podpisów notariusz nie tworzy treści umowy – potwierdza jedynie, że podpisy zostały złożone przez dane osoby.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "aktu notarialnego" – co do zasady nie jest wymagany dla samego przedsiębiorstwa. Akt notarialny pojawia się jako wyjątek: gdy w skład przedsiębiorstwa wchodzi nieruchomość, zgodnie z art. 75¹ § 4 KC forma aktu notarialnego jest wymagana dla całej czynności.
- "pisemnej pod rygorem nieważności" – jest zbyt ogólna i nie oddaje wymogu poświadczenia podpisów. W tym przypadku ustawodawca wskazuje konkretną postać formy pisemnej (z notarialnym poświadczeniem podpisów).
- "pisemnej" – sama forma pisemna (bez poświadczenia podpisów) nie spełnia wymogów z art. 75¹ § 1 KC.
W praktyce (także w obsłudze klienta w administracji) warto pamiętać o typowej pułapce egzaminacyjnej: utożsamianiu każdej "ważnej" umowy z aktem notarialnym. Tutaj standardem jest poświadczenie podpisów, a akt notarialny zależy od tego, czy w skład przedsiębiorstwa wchodzi nieruchomość.
