Rezystancja izolacji opisuje, jak dobrze izolacja elektryczna oddziela poszczególne żyły (oraz żyły od ekranu/ziemi, jeżeli występuje). Im większa rezystancja, tym mniejsze prądy upływu i mniejsze ryzyko pogorszenia parametrów transmisyjnych (np. wzrostu szumów, przesłuchów czy problemów z pracą toru abonenckiego).
W praktyce wartość rezystancji izolacji podaje się dla odcinka znormalizowanego, bardzo często 1000 m, i przy temperaturze odniesienia (typowo 20°C). To ważne, bo izolacja oraz wilgoć mają silny wpływ na wynik: zawilgocenie, uszkodzenia powłoki, źle wykonane zakończenia albo nieprawidłowo zabezpieczone mufy potrafią wyraźnie obniżać rezystancję izolacji.
Odpowiedź "1 500 MΩ" wskazuje na wymaganie minimalne typowe dla kabli telekomunikacyjnych, gdzie oczekuje się bardzo wysokiej rezystancji izolacji każdej żyły. Pozostałe propozycje (100 MΩ, 10 MΩ) są zbyt niskie jak na wymagania jakościowe w telekomunikacji i bardziej pasują do błędnych skojarzeń z innymi pomiarami lub z inną klasą przewodów. Wartość "1 000 MΩ" jest bliższa poprawnemu rzędu wielkości, ale jeśli norma/specyfikacja podaje minimum 1 500 MΩ/1000 m, to 1 000 MΩ nie spełnia kryterium minimalnego.
Pomiar wykonuje się megaomomierzem po zapewnieniu bezpieczeństwa: odłączeniu toru, rozładowaniu badanych żył i zachowaniu właściwej metodyki (dobór punktów pomiarowych oraz interpretacja wyniku z uwzględnieniem warunków). Typowy błąd egzaminacyjny to mylenie rezystancji izolacji z rezystancją pętli lub nieuwzględnianie wpływu temperatury/wilgoci na wynik.
