W typografii internetowej celem jest czytelność, czyli takie ustawienie tekstu, aby oko mogło płynnie śledzić wiersze i bez wysiłku odnajdywać początek kolejnej linii. Z tego powodu zalecenia dotyczące długości wiersza podaje się zwykle jako zakres, a nie jedną stałą liczbę.
Odpowiedź "45-75 znaków." jest poprawna, ponieważ to najczęściej cytowany przedział uznawany za komfortowy dla czytania dłuższych bloków tekstu na ekranach. W tym zakresie ogranicza się problem "gubienia" kolejnej linii przy zbyt szerokich akapitach, a jednocześnie unika się zbyt częstych przeniesień do następnego wiersza, które rozbijają tempo czytania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "25-35 znaków." — to zwykle zbyt krótko dla tekstu akapitowego na typowym widoku desktopowym. Tak krótka linia wymusza częste skoki wzroku do nowego wiersza, osłabia rytm czytania i może sprawiać wrażenie "poszarpanego" składu. Taki zakres bywa spotykany tylko w specyficznych układach (np. bardzo wąskie szpalty), ale nie jako ogólne optimum.
- "90-120 znaków." — to zazwyczaj za długo. Przy tak szerokiej linii rośnie ryzyko, że użytkownik po zakończeniu wiersza nie trafi łatwo wzrokiem na początek następnego, co zwiększa zmęczenie i liczbę błędów w śledzeniu tekstu.
- "powyżej 150 znaków." — to skrajnie długa linia, typowa dla braku ograniczenia szerokości kolumny na dużych monitorach. Taki układ jest uznawany za nieergonomiczny, bo czytanie staje się wolniejsze i bardziej męczące.
Wskazówka praktyczna: w projektach WWW długość wiersza kontroluje się najczęściej przez ograniczenie szerokości bloku tekstu (np. przez max-width) i testy na różnych szerokościach ekranu. W responsywnych układach zalecenia mogą się przesuwać (na małych ekranach linie bywają krótsze), dlatego ważne jest myślenie kategoriami przedziału, a nie jednej liczby.
