W standardach Ethernet dla transmisji po skrętce miedzianej kluczowym ograniczeniem jest maksymalna długość odcinka okablowania między urządzeniami. Dla 100BASE-T przyjmuje się limit 100 m dla segmentu w typowym torze miedzianym.
Ta wartość nie jest "umowna" – wynika z właściwości fizycznych medium (m.in. tłumienia sygnału, przesłuchów oraz opóźnień propagacji), które wpływają na poprawność odbioru i margines błędów. W praktyce projektowej i eksploatacyjnej oznacza to, że przy planowaniu punktów abonenckich trzeba tak rozmieszczać przełączniki/punkty dystrybucyjne, aby długość pojedynczego odcinka nie przekraczała 100 m.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 50 m – to zbyt mało; standard dopuszcza dłuższy odcinek, więc taka odpowiedź nie oddaje właściwego limitu.
- 150 m oraz 200 m – wartości zbyt duże dla miedzi w tym standardzie; przekroczenie limitu zwiększa ryzyko błędów transmisji (np. spadek jakości sygnału, błędy ramek, niestabilne zestawianie łącza).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy Ethernetu po skrętce (10/100/1000BASE-T), najczęściej rozpoznawalnym limitem projektowym jest 100 m. Gdy instalacja ma dłuższą trasę, typowym rozwiązaniem jest zmiana architektury (dodatkowy punkt dystrybucyjny) albo użycie innego medium (np. światłowodu) na dłuższych odcinkach.
