W taksacji leśnej opis drzewostanu opiera się na mierzalnych cechach, które informują o jego rozwoju. Wiek (w ujęciu praktycznym, orientacyjnym) można szacować pośrednio, bo wraz z upływem czasu przeciętnie rosną wymiary drzew: zwiększa się średnica pnia oraz wysokość. Dlatego stwierdzenie "Wiek drzewostanu może być oszacowany na podstawie średnicy pnia i wysokości drzewa" jest co do zasady zgodne z logiką wzrostu drzew i praktyką terenową, gdzie cechy wymiarowe są podstawą wielu ocen.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawdziwe?
- "Im większa średnica pnia, tym młodsze jest drzewo." – to odwrócenie typowej zależności. Większa średnica zwykle wskazuje na dłuższy czas przyrostu (choć tempo zależy od gatunku i siedliska), więc nie można z niej wyciągać wniosku o młodości.
- "Im wyższe jest drzewo, tym mniejsza jest jego wartość ekonomiczna." – wysokość sama w sobie nie przesądza o wartości. Wartość ekonomiczna zależy m.in. od jakości technicznej drewna, średnicy, wad, sortymentu i popytu; większe wymiary często zwiększają potencjał pozysku, ale nie jest to prosta zależność "im wyżej, tym gorzej".
- "Gęstość sadzenia nie wpływa na cechy taksacyjne drzewostanu." – zagęszczenie i zwarcie wpływają na warunki wzrostu, konkurencję o światło i przestrzeń, a więc na wymiary, smukłość, przyrost oraz strukturę drzewostanu. Z tego powodu stwierdzenie o braku wpływu jest zbyt kategoryczne.
Wskazówka egzaminacyjna: unikaj odpowiedzi opartych na skrajnych uogólnieniach ("zawsze", "nie wpływa", "tym młodsze"), a w przypadku cech taksacyjnych pamiętaj, że wiele relacji jest pośrednich i zależnych od gatunku oraz siedliska.
