W rysunku technicznym rodzaj linii niesie konkretną informację, dlatego nie można ich stosować zamiennie. Zgodnie z zasadami normalizacji (PN-EN ISO 128-24) inne linie służą do konturów widocznych, inne do niewidocznych, a jeszcze inne do osi i symetrii.
Poprawne jest stwierdzenie: "Linia przerywana krótka jest używana do oznaczania osi, linii środkowych i symetrii." W praktyce projektowej (także w architekturze krajobrazu) oznacza się w ten sposób m.in. oś alei, środek okręgu fontanny, oś symetrii rabaty lub kompozycji geometrycznej. Taka linia jest rozpoznawalna przez charakterystyczny wzór (odcinki z kropkami) i ma funkcję informacyjną: wskazuje środek/osiowanie, a nie krawędź elementu.
- Odpowiedź o "krawędziach i konturach widocznych" jest błędna, bo do tego służy linia ciągła gruba. To standardowy zapis obrysu elementu, który jest widoczny w danym rzucie/przekroju.
- Odpowiedź o "krawędziach i konturach niewidocznych" jest błędna, bo niewidoczne krawędzie oznacza się linią przerywaną (typowo kreskową), a nie linią osiową (punktową/łamaną). W projektach terenu będzie to np. przebieg elementu ukrytego pod nawierzchnią.
- Odpowiedź o "liniach pomocniczych, wymiarach, hachurach" jest błędna, bo te elementy rysunku wykonuje się zwykle linią ciągłą cienką, tak aby były czytelne, ale nie konkurowały wizualnie z konturem obiektu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz w opisie słowa oś, środek, symetria – szukaj linii osiowej (punktowej/łamanej). Gdy mowa o niewidocznych krawędziach – wybieraj linię przerywaną (kreskową).
