Całkowita rezystancja termiczna złącze–obudowa–otoczenie opisuje, jak skutecznie element oddaje ciepło do otoczenia. Definicja jest analogiczna do prawa Ohma, tylko dla zjawisk cieplnych:
Rθ = ΔT / P, gdzie ΔT to przyrost temperatury między złączem a otoczeniem, a P to moc strat zamieniana w ciepło.
W zadaniu podano temperaturę złącza 80 °C oraz temperaturę otoczenia 20 °C, więc:
ΔT = 80 − 20 = 60. Przyrost temperatury wyrażony w °C ma tę samą wartość liczbową co w kelwinach, więc można zapisać 60 K.
Moc strat 100 mW trzeba przeliczyć na waty:
100 mW = 0,1 W.
Podstawiamy do wzoru:
Rθ = 60 K / 0,1 W = 600 K/W.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Wartości typu 200 K/W oznaczałyby znacznie lepsze odprowadzanie ciepła: przy 0,1 W stratach przyrost temperatury wyniósłby tylko 20 K, co przeczy danym z treści. Z kolei 800 K/W i 1000 K/W oznaczają gorsze chłodzenie; wtedy przy 0,1 W przyrost temperatury byłby odpowiednio 80 K lub 100 K, a więc temperatura złącza byłaby 100 °C lub 120 °C, a nie 80 °C.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź jednostki (mW→W) i pamiętaj, że w obliczeniach rezystancji termicznej używa się różnicy temperatur, nie temperatur bezwzględnych.
