W zadaniach o rozmieszczeniu jednostek ładunkowych na naczepie kluczowe jest, że zwykle liczymy upakowanie na podłodze (bez piętrowania), a następnie sprawdzamy, czy wysokość pojedynczej sztuki mieści się w wysokości przestrzeni ładunkowej.
Jednostka ładunkowa ma wymiary 1 200 × 800 × 1 200 mm, a naczepa 13 620 × 2 480 × 2 300 mm. Najpierw warto rozważyć dwa realistyczne ustawienia podstawy:
- Wariant 1: 1 200 mm wzdłuż naczepy i 800 mm wszerz. Wtedy 13 620/1 200 = 11 (reszta 420), a 2 480/800 = 3 (reszta 80). Razem 11×3 = 33 sztuki.
- Wariant 2: obrót podstawy o 90°, czyli 800 mm wzdłuż i 1 200 mm wszerz. Wtedy 13 620/800 = 17 (reszta 20), a 2 480/1 200 = 2 (reszta 80). Razem 17×2 = 34 sztuki.
Wybieramy większy wynik, czyli 34, bo pytanie dotyczy tego, ile można rozmieścić (maksimum). Na końcu sprawdzamy wysokość: 1 200 mm <= 2 300 mm, więc pojedyncza warstwa jest możliwa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Odpowiedź "33 jednostki ładunkowe" wynika z poprawnych obliczeń, ale dla gorszej orientacji (1200 wzdłuż, 800 wszerz), więc nie jest maksimum. Odpowiedzi "66" i "68" zwykle biorą się z nieuprawnionego podwojenia wyniku (jakby ładunek można było piętrować bez założeń o nośności i stabilności) albo z pomylenia wymiarów i zaokrąglania w górę mimo reszt z dzielenia.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze policz co najmniej dwa ustawienia (z obrotem 90°), wykonuj dzielenie całkowite i nie "dopisuj" sztuki z samej reszty, jeśli wymiar nie wystarcza.
