W torze kablowym z przewodami miedzianymi jednym z kluczowych parametrów jest rezystancja pętli, czyli suma rezystancji dwóch żył tworzących obwód (tor "tam i z powrotem"). Dla przewodnika o stałej długości rezystancja jest opisana zależnością: rośnie z długością i maleje wraz ze wzrostem przekroju. Zwiększenie średnicy żyły powoduje zwiększenie pola przekroju poprzecznego, więc opór jednostkowy maleje, a w konsekwencji rezystancja pętli się zmniejsza.
Drugim parametrem jest pojemność międzyżyłowa (pojemność pary). W praktyce telekomunikacyjnej pojemność pary jest zwykle podawana w danych katalogowych jako wartość na jednostkę długości dla określonej konstrukcji kabla. W tej logice zadania, przy zachowaniu długości toru, przyjmuje się brak zmiany pojemności międzyżyłowej po samej zmianie średnicy żyły.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w kontekście pytania:
- Stwierdzenie, że "zwiększy się rezystancja pętli" przeczy zależności oporu od przekroju: większy przekrój daje mniejszą rezystancję.
- Warianty łączące jednoczesny wzrost rezystancji pętli z istotną zmianą pojemności sugerują niepoprawne rozumienie kierunku zmian parametrów lub mieszanie pojęć (rezystancja przewodnika vs. zjawiska pojemnościowe pary).
- Odpowiedź mówiąca o wzroście pojemności przy spadku rezystancji zawiera poprawny kierunek dla rezystancji, ale w tej konstrukcji zadania pojemność jest traktowana jako niezmienna przy zachowaniu długości toru.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu zmienia się średnica/przekrój żyły i długość jest stała, to najpewniejszą konsekwencją jest zmiana rezystancji. Dla parametrów pojemnościowych często potrzebne są dodatkowe założenia o geometrii i dielektryku.
