Rezystancja pętli abonenckiej oznacza rezystancję elektryczną (DC) dwóch żył pary miedzianej tworzących tor od centrali do abonenta. Jest to parametr związany z przewodzeniem prądu w metalu, dlatego typowo przyjmuje wartości rzędu setek omów (zależnie m.in. od długości i średnicy żyły). Właściwym przyrządem do takiego pomiaru jest omomierz, ponieważ pracuje w zakresie Ω i pozwala ocenić, czy pętla nie ma zbyt dużej rezystancji (co może powodować spadki napięcia i pogorszenie jakości toru).
Odpowiedź "Megaomomierz" jest błędna, bo megaomomierz jest przeznaczony do pomiaru rezystancji izolacji (zwykle w MΩ) i realizuje test podwyższonym napięciem. Taki pomiar dotyczy stanu dielektryka między żyłami lub między żyłą a ziemią, a nie rezystancji przewodu jako elementu przewodzącego. Użycie megaomomierza do oceny pętli w zakresie kilkuset Ω jest nieadekwatne i może prowadzić do mylnej interpretacji (np. jako zwarcie lub wynik poza użytecznym zakresem).
Odpowiedź "Psofometr" jest błędna, ponieważ psofometr służy do pomiaru szumów psofometrycznych w torach telefonicznych, czyli wielkości związanych z zakłóceniami, a nie z rezystancją przewodów.
Odpowiedź "Poziomoskop" także jest błędna: to przyrząd do oceny poziomu sygnału (np. w torze transmisyjnym), a nie do pomiaru rezystancji DC pętli.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "rezystancja pętli" lub "rezystancja przewodu" → myśl o omomierzu (Ω). Jeśli mowa o "izolacji", "przebiciu" lub bardzo dużych rezystancjach → myśl o megaomomierzu (MΩ).
