Znak szczytowy w postaci dwóch czarnych kul jest cechą rozpoznawczą pławy odosobnionego niebezpieczeństwa. Taka pława stawiana jest nad izolowaną przeszkodą nawigacyjną (np. skałą, rafą, wrakiem), która stanowi zagrożenie dla statku. W praktyce oznacza to, że w pobliżu znajduje się punktowe niebezpieczeństwo, a nawigator powinien ocenić sytuację na podstawie mapy i obserwacji oraz zaplanować minięcie z bezpiecznym zapasem.
Odpowiedź "bezpiecznej wody" jest błędna, ponieważ pława bezpiecznej wody ma odmienną charakterystykę rozpoznawczą (inne oznaczenia dzienne i świetlne) i informuje o wodzie żeglownej w osi toru lub w rejonie bez przeszkód. Odpowiedź "nowa wrakowa" nie odpowiada standardowej nazwie podstawowych typów pław w systemie IALA, a oznakowanie wraków może być realizowane różnymi środkami zależnie od sytuacji; nie jest to synonim pławy z dwiema czarnymi kulami. Odpowiedź "kardynalna" jest błędna, bo pławy kardynalne identyfikuje się innym układem znaków szczytowych (stożków) wskazujących stronę bezpiecznej wody względem niebezpieczeństwa, a nie dwiema kulami.
Na egzaminie warto zapamiętać: dwie kule = odosobnione niebezpieczeństwo. Następny krok w praktyce to zawsze porównanie obserwacji z mapą i zachowanie ostrożności w ocenie, czy niebezpieczeństwo jest rzeczywiście punktowe oraz jaki jest zalecany margines minięcia.
