Zysk energetyczny anteny (gain) jest miarą tego, ile razy większa (lub mniejsza) jest gęstość mocy promieniowania uzyskiwana w określonym kierunku w porównaniu z idealnym źródłem odniesienia, czyli anteną izotropową, przy założeniu, że do obu anten doprowadzono taką samą moc. W praktyce oznacza to, że antena "skupia" energię w pewnych kierunkach kosztem innych, a zysk jest opisem tego porównania.
Odpowiedź mówiąca o "stosunku gęstości mocy promieniowanej przez antenę w danym kierunku do gęstości mocy promieniowanej przez antenę izotropową przy tej samej mocy P" oddaje istotę definicji: porównujemy to samo zjawisko fizyczne (promieniowanie), w tym samym kierunku, dla tej samej mocy doprowadzonej, ale dla dwóch różnych anten (rzeczywistej i izotropowej).
- Odpowiedź o "stosunku wartości maksymalnej natężenia pola do minimalnej" jest błędna, bo opisuje pewną rozpiętość/zmienność wartości w przestrzeni, ale nie jest standardową definicją zysku anteny względem izotropu. Może kojarzyć się z analizą nierównomierności charakterystyki, jednak nie daje odniesienia do anteny izotropowej ani do tej samej mocy.
- Odpowiedź o "stosunku wartości minimalnej natężenia pola do maksymalnej" jest również błędna i dodatkowo intuicyjnie prowadzi do wartości mniejszych od 1, co nie jest istotą definicji zysku; to nadal nie jest porównanie do izotropu i nie opisuje zysku kierunkowego.
- Odpowiedź odwracająca iloraz ("izotropowa do badanej") jest błędna, ponieważ zmienia sens: zamiast mówić, ile razy antena przewyższa izotrop w danym kierunku, mówiłaby odwrotnie, co nie odpowiada standardowemu sposobowi definiowania zysku.
Wskazówka egzaminacyjna: w definicjach zysku prawie zawsze pojawiają się trzy elementy: kierunek, antena izotropowa jako odniesienie oraz warunek tej samej mocy doprowadzonej. Jeśli któregoś z nich brakuje, odpowiedź jest podejrzana.
