Enkoder jest czujnikiem/przetwornikiem stosowanym w mechatronice do zamiany ruchu mechanicznego (najczęściej obrotowego) na sygnał elektryczny. W typowym ujęciu egzaminacyjnym enkoder inkrementalny przetwarza położenie kątowe (zmianę kąta obrotu wału) na impulsy elektryczne. Zliczając impulsy, układ sterowania (np. PLC lub napęd serwo) określa położenie, a z analizy częstotliwości impulsów może też wyznaczyć prędkość.
Dlatego odpowiedź "kąta obrotu na impulsy elektryczne" pasuje do podstawowej definicji działania enkodera: element optyczny/magnetyczny generuje przebiegi impulsowe odpowiadające przemieszczeniu kątowemu.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" pojęciowymi:
- "kąta obrotu na regulowane napięcie stałe" – opisuje raczej analogowy przetwornik położenia, np. potencjometr obrotowy, gdzie napięcie na suwaku zmienia się w sposób ciągły wraz z kątem.
- "prędkości obrotowej na impulsy elektryczne" – w praktyce prędkość da się uzyskać z enkodera, ale jest to zwykle wartość obliczona (pochodna położenia w czasie), a nie podstawowa wielkość wejściowa przetwornika opisywana w najprostszej definicji.
- "prędkości obrotowej na regulowane napięcie stałe" – to charakterystyka tachoprądnicy (generatora tachometrycznego) lub analogowego czujnika prędkości, a nie typowego enkodera impulsowego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się "impulsy", zwykle chodzi o czujniki cyfrowe (enkodery, czujniki z wyjściem prostokątnym). Gdy pojawia się "regulowane napięcie stałe", częściej są to czujniki analogowe (potencjometry, tachoprądnice), wymagające pomiaru napięcia, a nie zliczania impulsów.
