U pacjenta unieruchomionego w pozycji na plecach głównym czynnikiem ryzyka odleżyn jest długotrwały ucisk (zwłaszcza w okolicy krzyżowej, pośladków i pięt), który prowadzi do niedokrwienia tkanek. Dlatego działania o najwyższej skuteczności koncentrują się na zmniejszeniu i redystrybucji ucisku oraz na systematycznej ocenie i pielęgnacji skóry.
Odpowiedź "Zastosować materac przeciwodleżynowy i wykonać nacieranie pleców i pośladków" łączy dwa kluczowe elementy opieki: zastosowanie powierzchni przeciwuciskowej oraz zabiegi pielęgnacyjne w okolicach szczególnie narażonych. Materac przeciwodleżynowy ogranicza stały nacisk na te same punkty, dzięki czemu zmniejsza ryzyko uszkodzenia skóry i tkanek głębszych.
Pozostałe propozycje zawierają elementy, które nie zwiększają w takim stopniu ochrony przed uciskiem albo koncentrują się na odciążeniu punktowym bez zapewnienia optymalnej redystrybucji nacisku na dużej powierzchni:
- "Wykonać nacieranie i oklepywanie pleców, podłożyć kółko pod pośladki" – oklepywanie nie jest działaniem ukierunkowanym na profilaktykę odleżyn, a kółko pod pośladki może powodować niekorzystny rozkład nacisku na obrzeżach podparcia.
- "Podłożyć krążek pod pośladki i ochraniacze na pięty" – ochraniacze na pięty są przydatne, ale samo zastosowanie krążka nie zastępuje całościowego działania, jakim jest materac przeciwodleżynowy, szczególnie gdy pacjent nie może zmieniać pozycji.
- "Wykonywać nacieranie pleców co 2 godziny i zastosować kółka pod pośladki, pięty" – częstotliwość nacierania nie rozwiązuje problemu długotrwałego ucisku, a kółka pod miejsca narażone nie zapewniają tak dobrej redystrybucji nacisku jak materac przeznaczony do profilaktyki odleżyn.
W praktyce opiekun medyczny powinien dodatkowo pamiętać o utrzymaniu skóry w czystości i suchości, ograniczaniu tarcia (np. podczas przesuwania chorego) oraz obserwacji zaczerwienień, które mogą być pierwszym sygnałem zagrożenia.
