KWALIFIKACJA ELM6 - CZERWIEC 2015

Na rysunku technicznym różne rodzaje linii mają ściśle określone znaczenie, aby każdy czytający dokumentację rozumiał ją tak samo. Niewidoczne zarysy i krawędzie (czyli takie, które w danym rzucie są zasłonięte przez materiał) przedstawia się linią cienką przerywaną (w terminologii normowej często spotyka się określenie "linia kreskowa"). Dzięki temu od razu widać, że dana krawędź istnieje, ale nie jest widoczna w tym widoku.

• "Cienką przerywaną." jest poprawne, bo ten typ linii jest przeznaczony do wskazywania elementów ukrytych w rzucie.
• "Grubą przerywaną." jest błędne: pogrubienie linii nadaje jej rangę zarysu/elementu dominującego, co zaburza czytelność i może sugerować krawędź widoczną lub szczególnie wyróżnioną. Dla krawędzi niewidocznych standardowo stosuje się wersję cienką.
• "Cienką ciągłą." jest błędne: cienka ciągła bywa używana do linii pomocniczych (np. wymiarowych, rzutowych, odniesienia), a nie do przedstawiania krawędzi ukrytych. Gdyby niewidoczne krawędzie narysować linią ciągłą, rysunek mógłby zostać odczytany jakby krawędzie były widoczne.
• "Grubą ciągłą." jest błędne: to typowa konwencja dla zarysów i krawędzi widocznych. Użycie jej dla krawędzi niewidocznych całkowicie zmieniałoby znaczenie rysunku.

Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj prostą regułę: zarys widoczny "dominuje" (często linia gruba ciągła), a zarys niewidoczny "ustępuje" (linia cienka przerywana/kreskowa). W praktyce mechatronika ta umiejętność jest potrzebna przy montażu i serwisie, gdy z rysunku trzeba odczytać np. położenie otworów, podcięć lub kanałów, których nie widać w danym widoku.