W audio cyfrowym (np. PCM) rozdzielczość bitowa mówi, na ile "schodków" (poziomów) dzielona jest amplituda sygnału. Im więcej bitów, tym mniejszy błąd zaokrągleń (kwantyzacji) i tym niższy jest względny poziom szumu kwantyzacji. To właśnie relacja sygnał–szum ogranicza maksymalny (teoretyczny) zakres dynamiki możliwy do uzyskania z danej liczby bitów.
W zadaniach egzaminacyjnych bardzo często stosuje się proste przybliżenie: około 6 dB zakresu dynamiki na każdy 1 bit. Wynika to z logarytmicznej skali dB i z tego, że podwojenie liczby poziomów kwantyzacji przekłada się na przyrost SNR o ok. 6 dB.
Dla 24 bitów:
- 1 bit ≈ 6 dB
- 24 bity ≈ 24 × 6 dB = 144 dB
Dlatego odpowiedź "144 dB" jest zgodna z tym przybliżeniem i opisuje maksymalną dynamikę wynikającą z samej rozdzielczości bitowej.Pozostałe propozycje odpowiadają typowym pomyłkom:
- "96 dB" jest kojarzone z 16 bitami (16 × 6 dB ≈ 96 dB), więc to przeniesienie wartości z innego formatu.
- "128 dB" nie wynika wprost z popularnej reguły 6 dB/bit dla 24 bitów; taka liczba bywa wybierana "na oko" jako większa od 96 dB, ale bez poprawnego przeliczenia.
- "64 dB" jest zbyt małe jak na 24 bity i nie odpowiada ani 16-bit, ani 24-bit; może wynikać z mylenia dynamiki z innymi parametrami (np. fragmentem skali lub poziomem w torze analogowym).
W praktyce systemy nagłośnieniowe i przetworniki mają dodatkowe ograniczenia (szumy analogowe, konstrukcja układów, realny SNR), ale pytanie dotyczy maksymalnej dynamiki osiągalnej z tytułu samej bitowości, więc stosuje się powyższe przybliżenie.
