Postać leku ustala się na podstawie charakteru faz i tego, czy substancje w zastosowanym pojeździe tworzą roztwór, czy pozostają w postaci rozproszonych cząstek.
Zawiesina jest układem niejednorodnym, w którym substancja stała (np. proszek) jest rozproszona w cieczy. Typową wskazówką jest sytuacja, gdy skład recepty zawiera komponent, który w danym rozpuszczalniku/pojeździe nie ulega pełnemu rozpuszczeniu. W praktyce oznacza to konieczność poinformowania pacjenta o potrzebie wstrząśnięcia przed użyciem oraz zastosowania właściwej techniki sporządzania (zwilżanie, rozproszenie, ewentualna homogenizacja).
Odpowiedź "Emulsji" jest nieprawidłowa, ponieważ emulsja dotyczy układu ciecz w cieczy (dwie niemieszające się ciecze, np. olej i woda) i wymaga emulgatora. Obecność cząstek stałych jako fazy rozproszonej wskazuje raczej na zawiesinę niż emulsję.
Odpowiedź "Mazidła" nie pasuje, gdyż mazidło jest postacią półstałą, opartą na podłożu maściowym lub podobnym. Jeśli recepta prowadzi do postaci płynnej o cząstkach stałych w cieczy, nie jest to mazidło.
Odpowiedź "Syropu" również jest nieprawidłowa: syrop to zasadniczo roztwór (zwykle cukrów) o podwyższonej lepkości. Kluczowe jest to, że w syropie substancje są rozpuszczone; obecność trwałej fazy stałej świadczy o zawiesinie, a nie o syropie.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić te postacie, zadaj sobie pytanie "co jest fazą rozproszoną?" — ciało stałe sugeruje zawiesinę, druga ciecz sugeruje emulsję, a półstałe podłoże sugeruje mazidło.
