W pytaniu opisano akt organu państwa, który na podstawie kompetencji wynikających z Konstytucji lub ustawy ustanawia normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. To klasyczna cecha aktu normatywnego, czyli takiego aktu, który tworzy (ustanawia) przepisy o zastosowaniu ogólnym.
Dlaczego "normatywny" jest poprawne?
"Normatywny" oznacza, że akt zawiera normy prawne, czyli reguły zachowania wyznaczające, jak należy postępować. Generalność oznacza, że adresat jest określony przez cechę (np. "każdy", "pracodawca", "organ"), a nie przez imię i nazwisko. Abstrakcyjność oznacza, że norma dotyczy typów sytuacji, które mogą się powtarzać, a nie jednego, jednorazowego zdarzenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "deklaratoryjny" – ten przymiotnik kojarzy się z aktem, który przede wszystkim stwierdza istniejący stan prawny lub faktyczny (potwierdza coś), a nie ustanawia normy ogólne. W praktyce administracji część aktów ma charakter potwierdzający, ale nie jest to definicja źródła norm generalnych i abstrakcyjnych.
- "administracyjny" – w języku prawniczym i urzędowym "akt administracyjny" bywa łączony z działaniem organu w indywidualnej sprawie (stosowanie prawa), np. rozstrzygnięcie skierowane do konkretnego adresata. Taki akt nie musi tworzyć norm ogólnych, tylko stosuje istniejące przepisy do konkretnego stanu faktycznego.
- "nienormatywny" – to przeciwieństwo aktu normatywnego: nie ustanawia norm generalnych i abstrakcyjnych. Do aktów nienormatywnych zalicza się m.in. rozstrzygnięcia indywidualne lub dokumenty o charakterze informacyjnym/organizacyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w treści słów-kluczy "generalne i abstrakcyjne normy". To niemal zawsze prowadzi do pojęcia aktu normatywnego (źródła reguł ogólnych), a nie do decyzji w pojedynczej sprawie.
