W spektroskopii atomowej identyfikacja pierwiastka opiera się na tym, że każdy pierwiastek ma unikalne energie przejść elektronowych, a więc i charakterystyczne linie o określonych długościach fali.
Podane wartości 589,0 nm oraz 589,6 nm leżą bardzo blisko siebie i tworzą klasyczny dublet D sodu w żółtej części widma widzialnego. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych "podpisów" widmowych w praktyce laboratoryjnej, spotykany zarówno w emisji (np. płomień), jak i w metodach instrumentalnych wykorzystujących linie analityczne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Potas" ma inne charakterystyczne linie w zakresie widzialnym (często kojarzone z inną barwą płomienia) i typowe linie analityczne nie tworzą dubletu dokładnie w okolicy 589 nm.
- "Wapń" ma silne linie m.in. w innych częściach widma; w praktyce analitycznej wybiera się dla niego inne długości fal niż dublet sodu.
- "Żelazo" ma bardzo bogate widmo z licznymi liniami w UV i VIS; bez dodatkowych informacji nie wskazuje się go na podstawie tak charakterystycznego dubletu 589 nm, który jest typowy dla sodu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w zadaniu pojawiają się dwie bardzo bliskie długości fal około 589 nm, zwykle chodzi o sód. Warto też pamiętać, że w analizie instrumentalnej dobór linii musi uwzględniać interferencje widmowe i warunki atomizacji (płomień, piec grafitowy, plazma).
