W opisanej sytuacji asystent planuje działania dla jednej, konkretnej osoby: 24-latka z postępującym zanikiem mięśni, mieszkającego z bratem. Najlepiej pasuje do tego podejście określane jako praca z indywidualnym przypadkiem (często rozumiana jako praca skoncentrowana na osobie/kliencie). Jej istotą jest:
- rozpoznanie potrzeb, możliwości i ograniczeń konkretnej osoby (funkcjonowanie dnia codziennego, bezpieczeństwo, komunikacja, aktywność),
- ustalenie celów wsparcia i priorytetów (co "najpierw", co "później"),
- dobór form pomocy i koordynacja działań w czasie,
- monitorowanie efektów i modyfikacja planu, gdy sytuacja się zmienia (co jest typowe w chorobie postępującej).
Odpowiedź "sondażu diagnostycznego" jest myląca, bo sondaż kojarzy się z narzędziami badawczymi (zbieraniem danych w populacji lub większej grupie), a nie z metodyką prowadzenia indywidualnego wsparcia w relacji pomocowej.
Odpowiedź "monograficzną" również brzmi jak metoda opracowania/analizy (np. monografia zjawiska, instytucji lub społeczności) i nie opisuje podstawowego sposobu organizacji codziennej pracy asystenta z jednym klientem.
Odpowiedź "środowiskową" dotyczy interwencji na poziomie otoczenia i sieci wsparcia (rodzina, instytucje, lokalne zasoby). Taka perspektywa bywa ważna, jednak w pytaniu wskazano planowanie pracy w odniesieniu do jednej osoby, więc punktem wyjścia powinna być metoda skoncentrowana na indywidualnym przypadku, a dopiero potem dobieranie działań środowiskowych jako narzędzi pomocniczych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się konkretna osoba z opisem sytuacji i pytanie dotyczy planowania działań, najczęściej chodzi o dobór metody pracy nastawionej na jednostkę, a nie o metodę badań lub ogólne opracowanie problemu.
