Zatężanie (koncentrowanie) roztworu w chemii analitycznej oznacza zmniejszenie ilości rozpuszczalnika przy zachowaniu ilości substancji rozpuszczonej, tak aby otrzymać bardziej stężony roztwór do dalszych oznaczeń. Dla bardzo rozcieńczonych wodnych roztworów soli nieorganicznych wykonuje się to najczęściej przez odparowanie wody (np. na parowniczce, w łaźni wodnej lub na wyparce próżniowej). W praktyce ważna jest kontrola warunków, aby nie przegrzać próbki i nie doprowadzić do niepożądanej utraty analitu.
Odpowiedź "odparowania" jest poprawna, ponieważ w tym procesie woda przechodzi do fazy gazowej i jest usuwana, a w naczyniu pozostaje roztwór o mniejszej objętości i większym stężeniu. To dokładnie odpowiada definicji zatężania.
Odpowiedź "ekstrakcji" jest nieprawidłowa: ekstrakcja polega na przenoszeniu składnika między dwiema fazami (np. wodą i rozpuszczalnikiem organicznym). Nie jest to standardowa metoda zwiększania stężenia wodnego roztworu soli przez usuwanie wody.
Odpowiedź "sublimacji" jest nieprawidłowa: sublimacja dotyczy przejścia substancji z fazy stałej do gazowej, a badana próbka jest roztworem wodnym. Ten proces nie służy do typowego zatężania takich roztworów.
Odpowiedź "krystalizacji" również jest nieprawidłowa, ponieważ prowadzi do wydzielenia kryształów soli (produktu stałego). W zadaniu chodzi o uzyskanie stężonego roztworu przeznaczonego do dalszej analizy, a w praktyce laboratoryjnej często wręcz unika się doprowadzania do krystalizacji podczas zatężania.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, jaki ma być produkt operacji. Jeśli "ma zostać roztwór, tylko bardziej stężony" — wybieraj metody usuwania rozpuszczalnika (odparowanie), a nie metody rozdziału z odbiorem destylatu (destylacja) ani metody dające fazę stałą (krystalizacja).
