"Brzeg zbiornika wodnego" w praktyce projektowej oznacza strefę, w której podłoże jest często wilgotne i może być okresowo podmokłe, ale rośliny rosną w glebie, a nie w toni wodnej. Dlatego na brzeg dobiera się gatunki, które dobrze znoszą wysoką wilgotność, półcień i chłodniejsze stanowiska, lecz nie wymagają sadzenia w wodzie.
Zestaw "bergenia sercowata, funkia sina, języczka pomarańczowa" odpowiada tej strefie: są to byliny ozdobne, które preferują żyzne, wilgotne podłoże i mogą tworzyć trwałe nasadzenia przy krawędzi zbiornika. Ich systemy korzeniowe funkcjonują w glebie, więc sadzenie ich w wodzie (lub w stale zalewanej strefie) byłoby błędem.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo mieszają strefy roślinne zbiornika:
- Zestawy z "grzybień biały" oraz "grążel żółty" wskazują na rośliny typowo wodne (nenufary), przeznaczone do sadzenia w wodzie, zwykle w strefie głębszej. Nie są to gatunki do wilgotnej rabaty na brzegu.
- "żagwin zwyczajny" (roślina wodna/pływająca) również nie jest typową byliną brzegową do gleby. Umieszczenie jej w zestawie "brzegowym" prowadzi do błędnego doboru siedliska.
- "tatarak zwyczajny" jest rośliną bagienno-wodną, typową raczej dla strefy przybrzeżnej/płycizny, gdzie rośliny mogą rosnąć w bardzo mokrym podłożu, a nawet w płytkiej wodzie. W połączeniu z roślinami głębinowymi tworzy zestaw niespójny siedliskowo.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal strefę (brzeg = gleba; przybrzeże/bagno = płycizna; głębia = rośliny pływające i głębinowe), a dopiero potem dopasuj gatunki do warunków zalewania i wilgotności. To ogranicza typowy błąd polegający na wyborze "najbardziej wodnych" roślin do każdego miejsca przy zbiorniku.
