Gdy dziecko boi się określonej sytuacji lub przedmiotu, kluczowe jest wsparcie, które obniża napięcie i jednocześnie pomaga zrozumieć oraz przepracować to, co wywołuje lęk. Odpowiedź "opowiedzieć bajkę terapeutyczną" jest trafna, ponieważ taka opowieść ma cel wychowawczo-terapeutyczny: przedstawia bohatera w podobnej trudności, pokazuje emocje, ich akceptację oraz bezpieczne sposoby poradzenia sobie. Dzięki temu dziecko może identyfikować się z bohaterem, a lęk zostaje "opakowany" w narrację, którą łatwiej przyjąć i omówić.
Oglądanie bajki w telewizji bywa atrakcyjne, ale zwykle ma charakter rozrywkowy lub przypadkowy. Nawet jeśli temat pojawia się w treści, opiekunka ma mniejszą kontrolę nad przekazem, tempem i dopasowaniem do konkretnego dziecka. Dodatkowo ekran może działać wyłącznie doraźnie (odwrócenie uwagi), bez budowania rozumienia i strategii radzenia sobie w realnej sytuacji.
"Zorganizować zabawę konstrukcyjną" oraz "zorganizować zabawę ruchową" mogą wspierać regulację emocji przez aktywność, rozładowanie napięcia i poprawę nastroju. Jednak przy lęku przed konkretną sytuacją lub obiektem nie są to metody pierwszego wyboru, bo nie kierują dziecka do nazwanej trudności ani nie tworzą bezpiecznego modelu zmiany myślenia o bodźcu. Takie zabawy warto traktować jako uzupełnienie (np. po rozmowie) lub element budowania relacji, a nie podstawowe narzędzie oswajania lęku.
W praktyce opiekunka może po opowieści zadać proste pytania: co czuł bohater, co mu pomogło, co dziecko może zrobić w podobnej sytuacji. To wzmacnia kompetencje emocjonalne i poczucie sprawstwa, co jest jednym z najważniejszych czynników obniżających lęk.
