W obwodzie szeregowym z rezystorem i cewką prąd przemienny "widzi" nie tylko opór rezystora R, ale też opór pozorny wynikający z indukcyjności, czyli reaktancję indukcyjną XL. Dlatego całkowita impedancja Z nie jest zwykłą sumą R i XL, tylko wynikiem sumowania wektorowego (prostopadłe składowe: część rzeczywista i urojona).
Krok 1: reaktancja indukcyjna
Stosujemy wzór: XL = 2πfL.
Dla f=50 Hz i L=0,01 H: XL = 2·π·50·0,01 ≈ 3,14 Ω.
Krok 2: moduł impedancji obwodu RL
W szeregowym RL: Z = √(R² + XL²).
Podstawiamy R=10 Ω i XL≈3,14 Ω:
Z = √(10² + 3,14²) = √(100 + 9,87) = √109,87 ≈ 10,48 Ω.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Odpowiedzi w kΩ sugerują błędną skalę (np. pomyłkę w jednostkach indukcyjności lub w podstawieniu do wzoru). Dla L=10 mH i 50 Hz reaktancja jest tylko rzędu kilku omów.
- Wartość 3,183 Ω jest zbyt mała, bo sama rezystancja wynosi 10 Ω, a impedancja w RL (moduł) nie może być mniejsza od R.
- Wynik rzędu kilkudziesięciu omów mógłby wyjść przy znacznie większej indukcyjności lub wyższej częstotliwości; tutaj XL≈3,14 Ω ogranicza wzrost Z ponad 10 Ω.
Wskazówka egzaminacyjna: sprawdź "zdrowy rozsądek" wyniku. Jeśli R=10 Ω, a XL jest kilka omów, to Z musi wyjść nieco powyżej 10 Ω, a nie w kiloohmach.