Dobór metody barwienia zależy od celu obserwacji. Jeżeli celem jest ogólna ocena struktur komórkowych drobnoustrojów w preparacie mikroskopowym (morfologia, układ, wstępne różnicowanie), najczęściej wybiera się barwienie Grama. Jest to klasyczna metoda barwienia różnicującego, która wykorzystuje różnice w budowie ściany komórkowej bakterii i pozwala podzielić je na Gram-dodatnie oraz Gram-ujemne. W praktyce laboratoryjnej ułatwia to szybkie wnioskowanie o typie drobnoustroju, a także ocenę jakości preparatu (np. czy rozmaz nie jest zbyt gruby).
Odpowiedź "Barwienie Grama" jest więc najbardziej adekwatna, bo daje szeroko stosowaną, pierwszoplanową informację o komórkach bakterii widocznych w preparacie: kształcie (ziarniaki, pałeczki), ułożeniu (łańcuszki, grona) i reakcji barwnej wynikającej z budowy ściany komórkowej.
- "Barwienie Ziehla-Neelsena" jest barwieniem specjalnym, ukierunkowanym na wykrywanie bakterii kwasoopornych (np. prątków). Sprawdza się, gdy podejrzewa się konkretną grupę drobnoustrojów o tej właściwości, ale nie jest metodą pierwszego wyboru do ogólnej oceny struktur komórkowych "drobnoustrojów" bez dodatkowych wskazań.
- "Barwienie metodą Giemsy" jest szeroko używane m.in. w hematologii i parazytologii (np. ocena rozmazów krwi, niektóre pierwotniaki) oraz w określonych zastosowaniach mikrobiologicznych. Nie jest jednak typowym, podstawowym barwieniem różnicującym bakterie w preparacie tak uniwersalnie jak Gram.
- "Barwienie metodą Schiffera" (w praktyce często spotyka się odniesienia do odczynu Schiffa/PAS w histologii i cytologii) dotyczy innych typów struktur i związków (np. wielocukrów) i nie jest standardową metodą do rutynowej obserwacji komórek bakterii w rozmazie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu nie ma przesłanek typu "podejrzenie prątków" albo "preparat krwi i pasożyty", wybieraj metodę najbardziej ogólną i rutynową dla oceny bakterii w mikroskopii świetlnej, czyli barwienie Grama.
