Dekantacja to prosta metoda rozdzielania mieszaniny niejednorodnej, w której występuje osad (faza stała) i ciecz nad osadem (tzw. nadciek). Istotą dekantacji jest mechaniczne zlanie cieczy znad osadu do innego naczynia tak, aby możliwie nie wzruszyć osadu. W praktyce laboratoryjnej dekantację często stosuje się po wcześniejszym pozostawieniu zawiesiny do uspokojenia, gdy cząstki stałe opadną.
Dlaczego poprawne jest sformułowanie "oddzielania cieczy od osadu, polegający na zlaniu cieczy znad osadu"? Ponieważ opisuje ono dokładnie czynność charakterystyczną dla dekantacji: oddzielenie dwóch faz przez zlewanie (przelewanie) warstwy ciekłej. To metoda szybka, niewymagająca sączka ani aparatury filtracyjnej, choć zwykle daje mniejszą dokładność rozdziału niż filtracja.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne procesy:
- "…polegający na odparowaniu cieczy" odnosi się do odparowania (parowania), czyli usuwania cieczy w postaci pary. To nie jest rozdział przez zlewanie znad osadu, tylko zmiana stanu skupienia i ubytek rozpuszczalnika.
- "opadania pod wpływem siły ciężkości cząstek…" to sedymentacja, czyli etap, w którym cząstki stałe opadają. Sedymentacja może poprzedzać dekantację, ale nie jest zlewaniem cieczy; jest to proces ruchu cząstek w polu grawitacyjnym.
- "…przepuszczeniu zawiesiny przez przegrodę filtracyjną" to filtracja (sączenie). W filtracji faza stała zatrzymuje się na filtrze, a ciecz przechodzi jako przesącz. To inny mechanizm niż dekantacja.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się słowo "zlanie znad osadu", najczęściej chodzi o dekantację; gdy jest "przegroda filtracyjna/sączek" — o filtrację; gdy jest "opadanie cząstek" — o sedymentację.
