Nastawianie miana roztworu (często nazywane też standaryzacją) to czynność, w której wyznacza się rzeczywiste stężenie roztworu roboczego, ponieważ samo odmierzenie objętości i rozpuszczenie odczynnika nie zawsze daje idealnie dokładne stężenie (wpływ ma m.in. higroskopijność, czystość, lotność czy trudność w odważeniu).
Do tego celu stosuje się substancje podstawowe, czyli w praktyce wzorce pierwotne (primary standards): związki o wysokiej czystości, stabilne, o dobrze określonym składzie, możliwie niehigroskopijne, które można dokładnie odważyć i które reagują w sposób jednoznaczny z titrantem. Dzięki temu z masy odważonej substancji i objętości zużytego roztworu można obliczyć miano (faktyczne stężenie) roztworu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "robocze" – roztwór roboczy to zwykle roztwór używany do oznaczeń; może właśnie wymagać nastawienia miana, więc nie jest "substancją" służącą do standaryzacji.
- "miarowe" – określenie odnosi się do roztworu przygotowanego w kolbie miarowej do określonej objętości, ale nie mówi nic o tym, czy jego stężenie zostało zweryfikowane/ustalone na drodze standaryzacji; ponadto pytanie dotyczy substancji, a nie rodzaju roztworu.
- "wtórne" – wzorce wtórne (jeśli są używane w danym laboratorium) wymagają odniesienia do wzorca pierwotnego; same z definicji nie stanowią najpewniejszej podstawy do pierwotnego ustalenia miana.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "nastawienie miana", szukaj odpowiedzi związanej z wzorcem pierwotnym (substancją podstawową), a nie z typem szkła miarowego ani z potocznym określeniem roztworu używanego w pracy.
