We fleksografii stosuje się formy drukowe wykonane m.in. z elastomerów lub fotopolimerów, które pracują jako formy wypukłodrukowe. Kluczowa cecha konstrukcyjna takiej formy jest geometryczna: elementy drukujące są wypukłe (znajdują się wyżej niż tło). Podczas drukowania farba zostaje przeniesiona z wałka rastrowego na te wypukłe partie, a następnie na podłoże.
Dlatego odpowiedź "wypukłe elementy drukujące" jest zgodna z zasadą działania fleksografii. Partie niedrukujące są obniżone, aby nie miały kontaktu z podłożem i nie przenosiły farby.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne mechanizmy lub mieszają pojęcia:
- "wklęsłe elementy drukujące" – to charakterystyczne dla wklęsłodruku, gdzie farba znajduje się w zagłębieniach (komórkach) i jest z nich przenoszona na materiał.
- "wklęsłe miejsca hydrofobowe" – wprowadza cechy związane z zwilżaniem i podziałem na obszary przyjmujące wodę/farbę, co jest typowe dla druku płaskiego (np. offsetu), a nie dla definicji formy fleksograficznej opartej na reliefie.
- "wypukłe elementy hydrofilowe" – również miesza kryteria. W tym pytaniu rozróżnienie dotyczy tego, czy elementy drukujące są wypukłe czy wklęsłe, a nie ich hydrofilowości.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: fleksografia = wypukłe elementy drukujące, a wklęsłodruk = wklęsłe komórki. Dzięki temu łatwiej odróżnisz technologie, gdy pytania będą dotyczyć form, sposobu przenoszenia farby lub typowych wad druku.
