We fleksografii forma drukowa to element, który przenosi farbę na podłoże i ma charakter wypukły (druk wypukły). W nowoczesnych procesach przygotowania form bardzo powszechne są płyty fotopolimerowe: materiał polimerowy ulega zmianie pod wpływem światła (naświetlania), a następnie po obróbce uzyskuje się relief (wypukłe elementy drukujące), który odpowiada obrazowi drukowemu.
Odpowiedź "Fotopolimery." jest poprawna, ponieważ fotopolimery są standardowym materiałem do wytwarzania wielu współczesnych form fleksograficznych, zapewniającym dobrą jakość odwzorowania (także rastra), powtarzalność oraz możliwość dopasowania twardości i grubości płyty do zadania.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne w tym ujęciu pytania?
- "Polietylen." jest tworzywem sztucznym, ale nie jest typowym materiałem do wykonywania form fleksograficznych w standardowych procesach przygotowania płyt; kojarzy się raczej z podłożami/opakowaniami niż z samą formą.
- "Aluminium." bywa materiałem konstrukcyjnym elementów maszyn lub baz/rdzeni, ale nie jest materiałem roboczym fleksograficznej formy wypukłej w klasycznym rozumieniu (nie naświetla się go jak fotopolimeru, nie tworzy w ten sposób relefu formy).
- "Stal." podobnie jak aluminium jest typowa dla części mechanicznych (wałki, korpusy, mocowania), natomiast sama fleksograficzna forma drukowa nie jest wykonywana ze stali w standardowej technologii płyt.
W nauce do egzaminu warto rozdzielać: materiał formy (to, co faktycznie drukuje) od materiałów elementów maszyny (cylindry, oprawy, wałki). To ogranicza częsty błąd polegający na wybieraniu metali "bo są przemysłowe".
