Kokila to trwała forma metalowa stosowana w odlewaniu kokilowym. W odróżnieniu od form jednorazowych (np. piaskowych) jest używana wielokrotnie, dlatego jej materiał musi spełniać wymagania eksploatacyjne: odporność na wielokrotne cykle nagrzewania i chłodzenia, odpowiednią wytrzymałość i sztywność, stabilność wymiarową oraz korzystne odprowadzanie ciepła z odlewu.
Odpowiedź "z żeliwa szarego perlitycznego" pasuje do tych wymagań, ponieważ żeliwo jest powszechnie wykorzystywane na elementy pracujące w podwyższonych temperaturach i dobrze sprawdza się jako materiał na formy trwałe. Struktura perlityczna wiąże się z podwyższoną wytrzymałością i odpornością na zużycie w porównaniu do odmian o bardziej miękkiej strukturze, co jest korzystne przy seryjnej pracy kokili.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" testowymi:
- "z węglików spiekanych" – węgliki spiekane kojarzą się z narzędziami skrawającymi (bardzo duża twardość i odporność na ścieranie). Nie są jednak typowym materiałem na całe formy kokilowe; byłoby to rozwiązanie nieadekwatne technologicznie i ekonomicznie, a ponadto kruche w kontekście obciążeń cieplnych.
- "ze spieków ceramicznych" – ceramika ma wysoką odporność temperaturową, ale jest krucha i inaczej pracuje w cyklach termicznych; nie jest standardowym materiałem na kokile metalowe, które z definicji są formami metalowymi.
- "z tworzyw sztucznych" – typowe tworzywa nie wytrzymują temperatur ciekłych metali i nie spełniają wymagań sztywności oraz trwałości w odlewaniu kokilowym.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zależność: kokila = forma trwała metalowa, a więc jej materiał to najczęściej metal (np. żeliwo lub stal), dobierany pod kątem trwałości i warunków cieplnych procesu.
