W terapii zajęciowej cele dobiera się do realnych możliwości funkcjonalnych i potrzeb dnia codziennego. Przy niepełnosprawności sprzężonej (mózgowe porażenie dziecięce + znaczna niepełnosprawność intelektualna + niedosłuch) ograniczenia dotyczą zwykle jednocześnie motoryki, uczenia się/planowania czynności oraz komunikacji. W takiej sytuacji najbardziej podstawowym i praktycznym celem jest poprawa samodzielności w czynnościach samoobsługi.
Dlaczego "opanowanie wykonywania podstawowych czynności życia codziennego typu jedzenie" jest właściwe?
Jedzenie należy do kluczowych aktywności życia codziennego: wpływa na zdrowie, bezpieczeństwo, godność i odciążenie opiekunów. Terapia zajęciowa może obejmować trening sekwencji czynności, dobór adaptacji (np. sztućce z pogrubionym uchwytem), pozycjonowanie oraz uczenie komunikacji potrzeb w trakcie posiłku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w ujęciu "głównego celu"?
- Przygotowanie do podjęcia pracy zawodowej – jest to cel typowy dla osób o wyższym poziomie samodzielności i możliwościach uczenia się. Przy stopniu znacznym i współwystępujących ograniczeniach sensorycznych/motorycznych zwykle nie jest to priorytet terapeutyczny.
- Organizacja czasu wolnego – aktywne spędzanie czasu wolnego jest ważne, ale najczęściej ma charakter celu dalszego, gdy zapewnione są podstawowe potrzeby samoobsługi i bezpieczeństwa.
- Wzrost wydolności oddechowej i poprawa kondycji – to cele bliższe treningowi fizycznemu lub fizjoterapii. W terapii zajęciowej sprawność wspiera wykonywanie czynności, ale nie jest zwykle opisywana jako cel główny sama w sobie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawia się ciężka, sprzężona niepełnosprawność, szukaj odpowiedzi związanej z samoobsługą, bezpieczeństwem i funkcjonowaniem w codzienności, a nie z celami odległymi (praca) czy ogólnymi (kondycja).
