Mapy plonu (tworzone na podstawie danych ze zbioru, zwykle z czujników w kombajnie i informacji o położeniu) służą przede wszystkim do diagnozy zmienności plonowania w obrębie pola. Taka diagnoza odpowiada na pytanie: gdzie plon jest wysoki, a gdzie niski i czy jest to zjawisko powtarzalne.
Dlatego odpowiedź "tworzenie map aplikacyjnych oraz poznanie potencjału plonotwórczego pola" najlepiej oddaje główny cel: mapy plonu są bazą do wyznaczania stref zarządzania i późniejszego planowania zabiegów (np. nawożenia) w sposób zróżnicowany przestrzennie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są właściwe:
- "tworzenie map odczynu gleby" – mapy pH powstają z badań gleby i próbkowania (często siatkowego lub strefowego). Mapy plonu mogą co najwyżej pomóc wskazać, gdzie warto pobrać próby, ale same w sobie nie mierzą odczynu.
- "zmniejszenie zużycia środków ochrony roślin" – ograniczenie zużycia może być skutkiem dobrze zaplanowanych działań, ale mapy plonu nie są bezpośrednim narzędziem do wyznaczania dawek ochrony. Do tego potrzebne są dodatkowe dane (presja chwastów/chorób, lustracje, teledetekcja).
- "zmniejszenie zużycia paliwa" – oszczędność paliwa zależy głównie od techniki pracy, stanu maszyny, organizacji przejazdów i warunków polowych. Mapy plonu nie są tworzone po to, aby bezpośrednio redukować spalanie, choć analiza danych może pośrednio wspierać usprawnienia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się hasła mapy plonu, potencjał pola, strefy i mapy aplikacyjne, to zwykle chodzi o logikę rolnictwa precyzyjnego: najpierw pomiar i diagnoza (mapa plonu), a potem działanie (mapa aplikacyjna i zabieg o zmiennej dawce).
