Aby wyznaczyć maksymalną liczbę kartonów w jednej warstwie, trzeba rozpatrzyć możliwe orientacje kartonu na palecie i w każdym wariancie policzyć, ile sztuk wejdzie wzdłuż obu boków palety.
Wymiary kartonu: 300 × 350 × 950 mm. Do warstwy liczy się podstawa (dwa wymiary), a trzeci wymiar jest wysokością. Z treści wynika, że karton można obracać o 90° i nie wolno przekraczać obrysu palety, więc stosujemy dzielenie całkowite (zawsze zaokrąglamy w dół).
Sprawdzamy wariant podstawy 300 × 350 mm w dwóch orientacjach:
- Gdy 300 mm jest wzdłuż 1200 mm: 1200÷300=4, a 1000÷350=2, więc 4×2=8. To nie jest maksimum.
- Gdy 350 mm jest wzdłuż 1200 mm: 1200÷350=3 (bo 3×350=1050, a 4×350=1400 już się nie mieści), a 1000÷300=3 (3×300=900). Iloczyn 3×3=9 i to jest najlepszy wynik.
Dla porządku można też rozważyć inne "podstawy" wynikające z położenia kartonu na boku (np. 300×950 albo 350×950). W takich wariantach jeden z boków podstawy ma 950 mm, więc na palecie 1200×1000 zmieści się odpowiednio tylko kilka sztuk (maksymalnie 4 lub 3), czyli mniej niż 9.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "8 kartonów." to wynik poprawny dla jednego wariantu ułożenia (4×2), ale nie jest maksymalny.
- "10 kartonów." i "11 kartonów." wymagałyby upakowania, które przekracza ograniczenia siatki prostokątnej lub wchodzi poza obrys palety; przy założeniu dzielenia całkowitego nie da się uzyskać takiej liczby.
W praktyce magazynowej często dochodzą dodatkowe czynniki (stabilność, folia stretch, dopuszczalne niewielkie wysunięcie), ale w zadaniach egzaminacyjnych takie elementy muszą być zapisane w treści, aby wynik był jednoznaczny.
