Zużycie materiału na spódnicę zależy przede wszystkim od: długości wyrobu, fasonu, obwodu bioder oraz szerokości tkaniny. Dla spódnicy klasycznej (najczęściej prostej lub lekko trapezowej) kluczowe jest, czy elementy wykroju (przód i tył) da się rozłożyć na tkaninie obok siebie w jednej długości.
Przy szerokości tkaniny 140 cm i obwodzie bioder 96 cm (z typowym luzem oraz zapasami na szwy) zazwyczaj jest to możliwe, dlatego nie potrzeba dwóch długości materiału. W takiej sytuacji podstawowe zużycie wynosi jedną długość spódnicy, czyli 50 cm.
Do tej wartości trzeba jednak doliczyć zapasy technologiczne związane z wykończeniem: najczęściej podwinięcie dołu (kilka centymetrów) oraz rezerwę na wszycie/wykończenie w pasie (np. pasek, obłożenie, odszycie). W treści kontekstowej przyjęto, że łącznie daje to około 5 cm. Zatem: 50 cm + 5 cm = 55 cm.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe? Wartość równa samej długości (50 cm) pomija zapasy na wykończenia, co w praktyce skutkuje zbyt krótkimi elementami lub brakiem materiału na prawidłowe podwinięcie. Wartości 100 cm, 110 cm odpowiadają raczej sytuacjom, gdy potrzeba dwóch długości (np. przy węższej tkaninie, większych wymiarach lub innym fasonie), ale przy 140 cm szerokości i standardowej spódnicy klasycznej nie jest to typowe założenie.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi zawsze wykonaj szybki test logiczny: (1) czy przód i tył zmieszczą się w szerokości tkaniny, (2) czy doliczyłeś/aś zapas na dół i wykończenia w pasie. To najczęstsze miejsce utraty punktów.
