Azymut prostej AB wyznacza się z przyrostów współrzędnych pomiędzy punktami. Najpierw liczymy różnice:
ΔX = XB − XA = 50,00 − 100,00 = −50,00
ΔY = YB − YA = 150,00 − 100,00 = 50,00
Następnie wyznaczamy kąt z zależności trygonometrycznej. Gdy wartości bezwzględne przyrostów są równe, mamy |ΔY/ΔX| = 1, więc kąt podstawowy wynosi 45°.
Kluczowy krok to dobór właściwej ćwiartki na podstawie znaków przyrostów. Tu:
- ΔX jest ujemne (−50) – przejście "w stronę ujemnych X",
- ΔY jest dodatnie (+50) – przejście "w stronę dodatnich Y".
Taka kombinacja znaków oznacza, że kierunek AB leży w II ćwiartce w standardowym rozumowaniu geodezyjnym dla azymutu (nie wystarczy sam arctan). Dlatego do kąta 45° trzeba zastosować korektę ćwiartkową: 180° − 45° = 135°.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- 45° odpowiadałoby sytuacji, w której oba przyrosty są dodatnie (I ćwiartka) albo gdy ktoś pominie analizę znaków i weźmie tylko kąt ostry z tangensa.
- 225° to kierunek w III ćwiartce (oba przyrosty ujemne), czyli "w dół i w lewo" względem przyjętych osi; tu ΔY jest dodatnie, więc to nie ta ćwiartka.
- 315° to IV ćwiartka (ΔX dodatnie, ΔY ujemne). W zadaniu jest odwrotnie, więc taki wynik wynika zwykle z pomylenia kolejności odejmowania albo osi.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze licz ΔX i ΔY oraz sprawdzaj ich znaki. Dopiero potem wybieraj wzór/korektę kąta, aby nie "utknąć" na samym 45°.