W transporcie intermodalnym kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy jednostką ładunkową a środkiem transportu. UTI/ILU opisuje rozwiązania, które stanowią nośnik ładunku i mogą być przemieszczane w łańcuchu intermodalnym (np. z ciężarówki na wagon lub statek) w taki sposób, aby nie przeładowywać samego towaru, tylko całą jednostkę.
"Kontener" jest klasycznym przykładem jednostki ładunkowej: to samodzielny nośnik ładunku, projektowany pod przeładunek i piętrzenie oraz obsługę w terminalach.
"Naczepa siodłowa" w praktyce może występować w wersjach przystosowanych do intermodalu (np. do podejmowania przez urządzenia terminalowe). W ujęciu egzaminacyjnym często traktuje się ją jako element rozwiązań intermodalnych, gdy jest przeładowywana jako całość między gałęziami transportu.
"Nadwozie wymienne" (swap body) to również nośnik ładunku wykorzystywany w przewozach kombinowanych; jest projektowane tak, aby można je było odstawiać na podporach i przenosić między środkami transportu.
"Przyczepa" natomiast jest przede wszystkim pojazdem ciągnionym w transporcie drogowym. Nie jest typową intermodalną jednostką ładunkową w rozumieniu UTI/ILU, bo sama w sobie stanowi element zestawu drogowego (środek transportu), a nie standardową jednostkę ładunkową przeznaczoną do operacji terminalowych jako nośnik ładunku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się pojęcia z dwóch różnych grup (nośniki ładunku vs pojazdy), najpierw przypisz je do właściwej kategorii. UTI/ILU to kategoria "nośnik ładunku", a nie "pojazd".
