Metoda potwierdzenia salda jest jedną z podstawowych metod inwentaryzacji. Jej istota polega na tym, że jednostka uzgadnia (pisemnie lub w inny udokumentowany sposób) stan danej pozycji z zewnętrznym podmiotem, który jest drugą stroną rozrachunku.
Dlatego ta metoda ma zastosowanie przede wszystkim do rozrachunków, czyli takich pozycji bilansowych, które wynikają z relacji z konkretnym kontrahentem i mogą zostać przez niego potwierdzone co do kwoty na określony dzień. Typowymi przykładami są należności od kontrahentów (odbiorców) oraz należności z tytułu udzielonych pożyczek, bo dłużnik może potwierdzić, jaka kwota pozostaje do spłaty.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z powodu niedopasowania metody do rodzaju składnika:
- Wartości niematerialne i prawne (np. licencje) nie są standardowo potwierdzane saldem z kontrahentem; ich istnienie i wycena są zwykle sprawdzane przez weryfikację dokumentów (umów, dowodów nabycia, amortyzacji).
- Kapitały własne i fundusze specjalne to pozycje wewnętrzne jednostki. Nie ma tu "drugiej strony rozrachunku", która miałaby potwierdzić saldo; w praktyce stosuje się analizę i weryfikację zapisów oraz dokumentów źródłowych.
- Rzeczowe aktywa obrotowe (np. zapasy) inwentaryzuje się najczęściej przez spis z natury, bo są to składniki materialne możliwe do policzenia, zważenia lub zmierzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się słowa kontrahent, rozrachunki, należności lub zobowiązania, najczęściej właściwą metodą jest właśnie potwierdzenie salda.
