"Wtórnik emiterowy" to klasyczny stopień tranzystorowy BJT, którego zadaniem jest głównie buforowanie sygnału, czyli przeniesienie (prawie) tego samego napięcia na wyjście przy lepszej wydajności prądowej. Taki układ nazywa się wspólnym kolektorem (OC).
W konfiguracji OC:
- sygnał wejściowy doprowadza się na bazę,
- sygnał wyjściowy pobiera się z emitera,
- kolektor jest elektrodą "wspólną" (zwykle połączoną ze źródłem zasilania dla sygnału zmiennego).
Nazwa "wtórnik" wynika z tego, że napięcie na emiterze w dużym stopniu wtóruje napięciu na bazie (wzmocnienie napięciowe jest bliskie 1, typowo nieco mniejsze). Jednocześnie układ zapewnia wysoką impedancję wejściową i niską impedancję wyjściową, co jest pożądane przy dopasowaniu impedancji i odciążeniu poprzedniego stopnia.
Odpowiedź "Wzmacniacz na tranzystorze bipolarnym w konfiguracji OC" jest poprawna, bo dokładnie opisuje tę topologię. "Wzmacniacz na tranzystorze bipolarnym w konfiguracji OB" jest błędny: wspólna baza ma wejście na emiterze i nie spełnia typowej roli wtórnika emiterowego. "Źródło prądowe…" i "Ogranicznik prądowy…" to układy o innym celu (ustalanie/ograniczanie prądu), a nie bufor napięciowy z wyjściem na emiterze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wyjście jest z emitera, a układ ma "powtarzać" napięcie, myśl o OC; sformułowanie "emiterowy" odnosi się do miejsca poboru sygnału, nie do elektrody wspólnej.
