Liniatura rastra (w lpi) określa liczbę linii/punktów rastra na jednostkę długości. Im wyższa liniatura, tym drobniejszy raster, potencjalnie wyższa szczegółowość obrazu, ale też większe wymagania wobec stabilności procesu drukowania (pasowanie, farbowanie, nawilżanie) oraz jakości podłoża.
Papier powlekany ma zwykle gładszą i bardziej jednolitą powierzchnię niż papier niepowlekany. Dzięki temu punkt rastrowy jest lepiej "utrzymany" na powierzchni, a ryzyko nadmiernego rozpływu farby i utraty detalu jest mniejsze. Z tego powodu w praktyce dla podłoży powlekanych stosuje się wyższe liniatury niż dla niepowlekanych.
Odpowiedź "150÷200 lpi" odpowiada typowemu zakresowi, w którym uzyskuje się dobrą jakość reprodukcji (detal, przejścia tonalne) przy rozsądnej powtarzalności i bezpieczeństwie procesu na papierze powlekanym.
Pozostałe zakresy są nieadekwatne do tego zastosowania:
- "60÷100 lpi" oznacza raster dość gruby, częściej spotykany przy niższych wymaganiach jakościowych lub trudniejszych podłożach, gdzie zbyt drobny raster mógłby się zlewać.
- "12÷30 lpi" to bardzo niska liniatura, charakterystyczna raczej dla efektów specjalnych lub bardzo specyficznych zastosowań, a nie dla standardowej reprodukcji obrazu na powlekanym papierze.
- "400÷550 lpi" jest skrajnie wysoką liniaturą, która w typowym offsecie arkuszowym/rolowym byłaby trudna do stabilnego utrzymania i mogłaby prowadzić do problemów z odtwarzaniem punktu oraz tolerancjami procesu.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: lepsze, gładsze podłoże (powlekane) → wyższa liniatura, gorsze/bardziej chłonne podłoże → niższa liniatura, aby ograniczać utratę szczegółów i problemy drukowe.
