Autotypijna forma wklęsłodrukowa jest formą rastrową, w której obraz dzieli się na drobne elementy (punkty/komórki). W przypadku wklęsłodruku tymi elementami są kałamarzyki (komórki) zagłębione w elemencie drukującym. To właśnie one napełniają się farbą, a następnie – po zgarnięciu nadmiaru farby z powierzchni – oddają farbę na podłoże.
W autotypii kluczowe jest to, że przejścia tonalne nie wynikają z dowolnego, niezależnego kształtowania każdej komórki, lecz z regularnej struktury rastra. Typową cechą autotypijnej formy wklęsłodrukowej jest jednakowa głębokość kałamarzyków, natomiast ilość przenoszonej farby (a więc i jasność/ciemność tonu) zmienia się głównie przez zmianę pola komórek (ich rozmiaru) lub udziału komórek w danym obszarze obrazu.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o autotypię zapamiętaj schemat "stała głębokość – zmienny rozmiar elementu rastra". To ułatwia odróżnienie autotypii od rozwiązań, w których ton buduje się innym parametrem.
Statystycznie 48% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne
Według specjalistów z branży: "W autotypijnej formie wklęsłodrukowej komórki rastra (kałamarzyki) wykonuje się o stałej głębokości, a zróżnicowanie tonu uzyskuje się zmianą ich wielkości/pola."
Materiały:
Sprawdź odpowiedź
