Tarasy rzeczne to stopniowate, płaskie powierzchnie w dolinie rzecznej będące pozostałością dawnych poziomów dna doliny (równi zalewowej) i osadów rzecznych. Powstają najczęściej w wyniku naprzemiennej akumulacji (budowania osadów) oraz erozji wgłębnej (wcianania się rzeki i obniżania jej koryta). Gdy rzeka zaczyna intensywniej wcinać się w podłoże, dawny poziom dna doliny zostaje "odcięty" od aktywnego koryta i staje się tarasem.
W ujęciu wieku względnego obowiązuje typowa zasada geomorfologiczna: im wyżej położony taras nad współczesnym korytem, tym zwykle jest starszy. Wynika to z tego, że kolejne etapy pogłębiania doliny pozostawiają poprzednie powierzchnie coraz wyżej w profilu doliny. Dlatego, szukając tarasu utworzonego jako pierwszy, wybiera się ten odpowiadający najstarszemu etapowi rozwoju doliny (najwyższy poziom tarasowy na schemacie).
Odpowiedź "4" jest poprawna, ponieważ na dołączonym schemacie numeracja wskazuje, że taras oznaczony cyfrą 4 reprezentuje najstarszy, najwyżej położony poziom tarasowy.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo odnoszą się do tarasów młodszych. Częstym błędem jest wybór tarasu najniższego (najbliższego współczesnej rzece) jako "pierwszego", co miesza pojęcie kolejności powstawania z położeniem względem aktualnego koryta. W praktyce terenowej warto zawsze sprawdzić, czy pytanie dotyczy wieku (najstarszy/najmłodszy), czy położenia (najwyższy/najniższy) oraz jaką numerację przyjęto na konkretnym rysunku.
