KWALIFIKACJA EKA4 - STYCZEŃ 2010

W opisanej sytuacji jednostka produkuje wyroby podobne (pajace i motyle), wykorzystując te same materiały oraz ten sam sposób wytwarzania. Różnice między wyrobami dotyczą cech, które wpływają na poziom kosztów: masa decyduje o zużyciu materiałów, a liczba roboczogodzin o kosztach przerobu.

Takie warunki są typowe dla kalkulacji współczynnikowej (zwanej też kalkulacją jednostkową względną). Jej sens polega na tym, że różne warianty podobnego wyrobu przelicza się na jednostkę umowną za pomocą współczynników odzwierciedlających relacje zużycia zasobów (np. wynikające z wagi i pracochłonności). Następnie:

• przelicza się ilości wyrobów na jednostki umowne,
• dzieli koszty łączne przez liczbę jednostek umownych,
• ustala koszt jednostkowy dla każdego wyrobu mnożąc przez odpowiedni współczynnik.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

• "Kalkulacja zleceniowa" dotyczy produkcji indywidualnej lub realizowanej na konkretne zlecenia (gdy koszty identyfikuje się dla zlecenia). W opisie nie ma przesłanek o rozliczaniu per zlecenie, tylko o podobnych wyrobach różniących się parametrami.
• "Kalkulacja asortymentowa" stosuje się przy szerszym asortymencie wyrobów niepodobnych lub znacząco różniących się technologią i materiałami; tutaj wyroby są technologicznie wspólne i różnią się głównie wagą oraz czasochłonnością.
• "Kalkulacja procesowa" wiąże się z rozliczaniem kosztów w ujęciu etapów/procesów technologicznych w produkcji masowej, najczęściej jednorodnej, gdzie kluczowe jest rozliczanie kosztów na fazy. Opis akcentuje przeliczanie kosztów na warianty wyrobu, a nie rozliczanie etapowe.

Wniosek: skoro koszty są proporcjonalne do nośników (waga, roboczogodziny) i dotyczą wyrobów podobnych, właściwym wyborem jest kalkulacja współczynnikowa.