W przypadku dziecka z problemami w komunikacji niewerbalnej celem terapeuty jest wzmacnianie umiejętności rozumienia i używania sygnałów, które nie są mową: kontakt wzrokowy, gesty, mimika, wskazywanie, dystans interpersonalny, naprzemienność w interakcji. Dlatego właściwym wyborem są techniki komunikacji niewerbalnej – są one bezpośrednio dopasowane do opisanego deficytu.
Przykładowo w praktyce terapii zajęciowej mogą to być ćwiczenia naśladowania gestów, modelowanie prostych sygnałów (np. "tak/nie", "chodź", "stop"), trening wspólnej uwagi, praca na krótkich scenkach i zabawie naprzemiennej oraz obserwacja, czy dziecko inicjuje i podtrzymuje kontakt poprzez niewerbalne zachowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Techniki relaksacyjne – pomagają obniżać napięcie i regulować pobudzenie, co bywa użyteczne, ale nie rozwija bezpośrednio kompetencji niewerbalnego porozumiewania. To wsparcie tła, a nie technika pierwszego wyboru dla tego celu.
- Techniki asertywności – dotyczą zwykle stawiania granic i wyrażania potrzeb w relacjach społecznych (często na poziomie werbalnym i reguł społecznych). Mogą być ważne u starszych dzieci, ale nie odpowiadają wprost na trudności niewerbalne opisane w pytaniu.
- Techniki ekspresji emocjonalnej – koncentrują się na rozpoznawaniu i wyrażaniu emocji. To może częściowo zahaczać o mimikę, ale jest to inny cel terapeutyczny (emocje), a nie szeroko rozumiana komunikacja niewerbalna jako system sygnałów w interakcji.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij problem z opisu przypadku (tu: komunikacja niewerbalna), a potem wybierz techniki, które bezpośrednio ćwiczą tę funkcję. Opcje, które "pomagają ogólnie", zwykle są dystraktorami.
