W wielu silnikach asynchronicznych jednofazowych do rozruchu potrzebne jest uzyskanie warunków zbliżonych do zasilania dwufazowego. Samo uzwojenie główne zasilane z jednej fazy nie zapewnia wystarczająco "wirującego" pola magnetycznego w chwili startu, więc silnik może tylko buczeć lub ruszać bardzo niechętnie.
Dlatego stosuje się uzwojenie pomocnicze oraz kondensator, który powoduje przesunięcie fazowe prądu w tym uzwojeniu. W praktyce daje to pole wirujące i pozwala wytworzyć moment rozruchowy. Z tego powodu odpowiedź "wytworzenia momentu rozruchowego" jest poprawna dla typowego układu silnika z kondensatorem rozruchowym (lub rozruchowo-pracy, zależnie od rozwiązania).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Stabilizacji prędkości obrotowej." – prędkość silnika asynchronicznego zależy głównie od częstotliwości zasilania i poślizgu obciążeniowego. Stabilizacja prędkości wymaga układów regulacji (np. falownika, regulatora), a nie samego kondensatora rozruchowego.
- "Kompensacji mocy biernej." – kompensacja mocy biernej dotyczy poprawy współczynnika mocy w sieci/instalacji i zwykle realizuje się ją bateriami kondensatorów dobranymi do obciążenia. Kondensator w silniku jednofazowym ma przede wszystkim zapewnić przesunięcie fazowe dla uzwojenia pomocniczego, a nie pełnić roli kompensatora instalacji.
- "Eliminacji zakłóceń radiotechnicznych." – tłumienie zakłóceń realizują najczęściej kondensatory/filtry przeciwzakłóceniowe (EMI), montowane np. na wejściu zasilania lub przy szczotkach w silnikach komutatorowych. To inna funkcja niż wytworzenie momentu rozruchowego w silniku z uzwojeniem pomocniczym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się kondensator w układzie zasilania silnika oraz kontekst tabliczki zaciskowej, najczęściej sprawdzana jest umiejętność rozpoznania silnika jednofazowego z uzwojeniem pomocniczym i roli kondensatora w rozruchu.
