W pytaniu chodzi o największą powierzchnię ładunkową, rozumianą jako powierzchnia podłogi kontenera. Tę wielkość liczy się jako długość × szerokość. Dla kontenerów serii 1 (wg ISO 668) szerokość jest zasadniczo taka sama dla typowych jednostek (8 ft), dlatego o tym, który kontener ma większą powierzchnię podłogi, rozstrzyga przede wszystkim długość.
Oznaczenia typu 1A, 1B, 1C, 1D są związane z klasą długości (ISO 668/ISO 6346):
— 1A odpowiada kontenerowi 40‑stopowemu, czyli najdłuższemu z podanych opcji.
— 1BX odpowiada kontenerowi 30‑stopowemu.
— 1C odpowiada kontenerowi 20‑stopowemu.
— 1DX odpowiada kontenerowi 10‑stopowemu.
Skoro szerokość jest taka sama, to 40 ft × 8 ft daje większą powierzchnię podłogi niż 30 ft × 8 ft, 20 ft × 8 ft czy 10 ft × 8 ft. Dlatego największą powierzchnię ładunkową ma 1A.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1C (20 ft) jest krótszy, więc ma około połowę powierzchni podłogi w porównaniu do 40 ft.
- 1BX (30 ft) jest dłuższy niż 20 ft, ale nadal krótszy niż 40 ft, więc powierzchnia jest mniejsza niż w 1A.
- 1DX (10 ft) jest najkrótszy, więc ma najmniejszą powierzchnię podłogi.
Częsty błąd na egzaminach polega na tym, że sufiks X traktuje się jako informację o "większym" kontenerze. W praktyce oznacza on wariant wysokości (nie długości), a wysokość nie zwiększa powierzchni podłogi, tylko ewentualnie wpływa na objętość. W zadaniu kluczowe jest więc odczytanie klasy długości z kodu.
