W tego typu zadaniu kluczowe są dwa kroki: (1) odczyt z tabeli, jak często należy wykonywać pomiary szerokości koryta i wyprofilowanego podłoża, oraz (2) przeliczenie tej częstości na podany odcinek drogi.
Najpierw ustala się z tabeli interwał pomiarowy (np. "co X metrów" lub "Y pomiarów na 1 km"). Następnie stosuje się proste przeliczenie proporcjonalne: liczba pomiarów = długość odcinka / interwał. Dla odcinka 2 000 m wynik 20 oznacza, że w tabeli przyjęto częstość równoważną 1 pomiarowi na 100 m (bo 2 000/100 = 20).
Odpowiedź "2" jest typową pułapką: sugeruje pomiar tylko na początku i końcu, co zwykle nie spełnia wymagań kontroli jakości na dłuższym odcinku. Odpowiedzi "80" i "100" zwykle wynikają z błędu w jednostkach albo z pomylenia interwału z liczbą pomiarów (np. odczyt "co 100 m" zinterpretowany jako "100 pomiarów").
Na egzaminie warto zawsze sprawdzić, czy tabela nie zawiera dodatkowych warunków, np. minimalnej liczby pomiarów na odcinek albo wymogu wykonania pomiarów w punktach charakterystycznych. Dopiero po zastosowaniu dokładnie tej reguły można poprawnie wskazać jedną liczbę.
